Todo cambia... a vida baséase nun continuo cambio e nós non somos máis ca o conxunto de todas as experiencias vividas.
O mundo xira cada vez máis rápido, a unha velocidade frenética, que resulta casi imposible de seguir...
Teño dazaseis anos, nacín con confianza plena nas persoas, fora quen fora, confiaría na primeira persoa que pasara; en dez anos non cambian tanto as cousas...sei que é imposible.
Pero nos tempos que corren hai que saber en quen confiar, cada día a sociedade é máis egoísta (non estaría mal volver a aquela Grecia do século IV a.C, onde o ben común está por enriba do ben individual ) e se nos poñen a falar de solidariedade : sí, os xóvenes somos solidarios, pero para o que nos convén . Somos apariencia, encántanos quedar ben e como todo nesta vida encontramos os pros e os contras; xa poucas persoas coñecen a satisfacción que producen valores básicos como a sinceridade , honestidade , solidariedade...
Para min a felicidade é un estado de ánimo ocasional, disfrutamos a calor porque temos sentido o frío. Valoramos a luz, porque coñecemos a escuridade. E comprendemos a felicidade porque coñecemos a tristeza ; e para ti, que é a felicidade?
Sinceramente está máis preto do que ninguén pensa , é tan só un momento de equilibrio tan simple como facer sorrir a outra persoa, saber disfrutar o momento e ser agradecidos.
Gandhi dixo que todo o que fagas na vida será insignificante. Pero que é moi importante que o fagas, porque ninguén máis o fará.
Imos vivir cada día coma se fora o último, que a vida son dous días
Benvidos á realidade
